ସଂଜେ ସକାଳେ  ମନେପଡ 
ତୁମେ ମଲ୍ଲୀକା 
କେଜାଣି କାହିଁକି ଫି ହୋଲିରେ 
ତୁମେ ବେଶୀ  ମନେପଡ 
ମନେପଡେ ତୁମର ସେ 
ନାରଙ୍ଗୀ ଅଧର  
ଆଉ ଅଧରରେ 
ଲାଖିଥିବା ହସ ଫିକାଫିକା ।  
ମନେପଡେ ତମର ସେ 
ଦେହର ରଂଗଟା   
ହଳଦୀ ଗୁରୁଗୁରୁ 
ଅତି ମନଲୋଭା  
ବେଣ୍ଟପୋଖରୀ କଳାଘୁମର 
ପାଣିପରି 
କାନଠୁ କଟା ଯାଏ ଲମ୍ବିଥିବା
ଛାଟ ବେଣୀ ଦି'ଟା ।  
ମନେପଡେ ତମର ସେ ଭସା ଭସା 
ନୀଳ ଆଖି ଦୁଇ  
ଦୁଇ ଭ୍ରୁଲତାର ମଧ୍ଯେ 
ବାଇଗଣୀ ବିନ୍ଦି 
ଚାହିଁଦେଲେ ଗଣ୍ଡଦେଶ 
ହୁଅଇ ରକ୍ତିମ  
ବେଳକାଳ ଦେଖି ମୁଁ କିନ୍ତୁ 
ଚାହୁଁଥିଲି କଣେଇ କଣେଇ । 
ତମର ଚମ୍ପାକଢି ଅଙ୍ଗୁଳି 
ବି ମନେପଡେ 
ପରଶ ଯା ସବୁଜିମା 
ହୄଦୟରେ ଭରେ 
ଭାବନାର ଅନ୍ତ ଘଟେ
ବାସ୍ତବତା ଫେରେ 
ନେଳିଆ ଆକାଶଟା 
ଘନନୀଳ ଜଣାପଡେ । 
ଆଙ୍କିଥିଲି ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ତମର ସେ 
ସାତରଂଗ ନେଇ 
ଦେଖିଥିଲି 
ସୁନେଲି ସପନ    
ବନ୍ଧାପଡିଗଲା ତମପାଖେ 
ଜୀବନର ରଙ୍ଗ
ତମେ ମୋ ବନାନୀ 
ତମେ ଚିରସ୍ରୋତା ନଈ ।

  ସଲିଳ କୁମାର ସ୍ଵାଇଁ, ଶିକ୍ଷକ
ସୁନ୍ଦରପୁର ପ୍ର ଉ ପ୍ରା ବିଦ୍ୟାଳୟ