Children World

ଓଡିଆ ସାହିତ୍ୟ ଓ ସଂସ୍କୃତିର ନିଆରା ସ୍ଵର... ତିନିଶହରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ ଲେଖକ ଲେଖିକା ଏବଂ ଦୁଇଲକ୍ଷରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ ପାଠକ ପାଠିକା ମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଇ-ସାହିତ୍ୟ ୱେବ ପୋର୍ଟାଲ ବଣମଲ୍ଲୀର ମହକ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ଵାଗତ ଜଣାଉଛି ।

ପ୍ରବନ୍ଧ - ସୁନାର ଭାରତ - ଧୃବ ଚରଣ ବେହେରା

ଭୌଗଳିକ ଅବସ୍ଥିତି ଅନୁସାରେ ମୋ ଦେଶ ଭାରତ ବିଶ୍ୱର ଦିତୀୟ ଜନ ବହୁଳ ଦେଶ ତଥା ପ୍ରାକୃତିକ ସଂମ୍ପଦ ରେ ଭରା ସବୁଜ ବନାନୀ ପରିବେଷ୍ଟିନି ଭିତରେ ଭାରତ ଏକ ସଂଙ୍ଘୀୟ ରାଷ୍ଟ୍ର ବିଭିନ୍ନ ଜାତି ଧର୍ମ ବର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଏହି ବିଶାଳ ଭୂଖଣ୍ଡରେ ବସବାସ କରୁଅଛୁ । ଆମ ଦେଶ ଭାରତ ଏକ କୃଷି ପ୍ରଧାନ ଦେଶ ହିସାବରେ ଜଣା ଶୁଣା ।ତେଣୁ ଦେଶର ପ୍ରାୟ ୭୦ଭାଗ ଲୋକ କୃଷି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଚଳିନ୍ତି । ହେଲେ ପ୍ରଗତିର ଡେଙ୍ଗୁରା ଆଧୁନିକ କାଳରୁ ମଣିଷ ଏପର୍ଯନ୍ତ ପିଟି ଆସୁଥିଲେ ସୁଧା ପ୍ରଗତି ଯେମିତି "ସମୁଦ୍ର କୁ ସଙ୍ଖେ" ଭଳି ମନେ ହେଉଛି । ବହୁ ମୁନୀ ରୁଷି ସମାଜସେବୀ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀଙ୍କ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ବଳରେ ଆମ ସଭ୍ୟତା ସଂସ୍କୃତି ବେଶ ଉନ୍ନତି କରିଥିଲେ ସୁଧା ବେଶ ଫଳପ୍ରଦ ମନେ ହେଉନାହିଁ କାରଣ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ସ୍ଵପ୍ନ କେବଳ ନେତାମାନଙ୍କର କଥା ରେ ହିଁ ରହି ଯାଉଛି " ସୁନାର ଭାରତ " । ଆଧୁନିକ ଯୁଗ ସମାଜକୁ ପ୍ରସ୍ତର ଯୁଗର କୋରଡ ଭିତରୁ ଟାଣି ଆଣି ଜୀବନ ଧାରଣର ପ୍ରାଥମିକ ମାନ ଦେଖାଇବାରେ ସହାୟତା ହୋଇଛି ସତ ହେଲେ ଅନ୍ୟଦେଶ ଭଳି ଆମେ ସେତେ ବିକାଶଶୀଳ ହୋଇ ପାରୁନାହୁଁ । ମଣିଷ ଆଉ ଆଗଭଳି ସେହି ପଥର ଯୁଗର ମଣିଷ ଭଳି ମୂର୍ଖ ନାହିଁ । ନିଜର ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ବଳରେ ଭଡା ଜାହଜ ଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବାୟୁପଥରେ ବିମାନ ଚାଳନାରେ ବେଶ ଦକ୍ଷତା ହାସଲ କରିଛି । ଶିକ୍ଷା, ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟର ଉନ୍ନତି ଘଟିଥିଲେ ବି ମଣିଷ ଆଜି ଖାଇବାକୁ ପାଉନାହିଁ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଗୁଞ୍ଜିବାକୁ କୁଡିଆ ଖଣ୍ଡେ ବି ନାହିଁ । ଯେଉଁ ଚାଷୀ ମୁଣ୍ଡ ଝାଳ ତୁଣ୍ଡରେ ମାରି ସକାଳୁ ସନ୍ଧ୍ଯା ପଯ୍ୟନ୍ତ ବିଲରେ ଖଟେ କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ ଆମ ଭଳି ବସିକି ଖାଉଥିବା ବାବୁ ସାହବଙ୍କ ଲାଗି ନିଜ ଶରୀରକୁ ଲହୁ ଲୁହାଣ କରି କାହିଁ ଝଡ, କାହିଁ ବର୍ଷା ତୋଫାନକୁ ଖାତିର ନକରି ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଆହାର ଖଞ୍ଜି ଆସୁଛି । ହେଲେ ଗରିବ ଚାଷୀଙ୍କ ପାଇଁ ଟିକେ ବି ସହାୟତା କଥା ତ ଦୃରର କଥା ସେମାନଙ୍କୁ କୃଷି ରୁଣଟିଏ ପାଇଁ ଅଫିସ୍ କୁ ଦୌଡି ଦୌଡି ଶେଷରେ ସେ ଆଶା ଭରସା ତୁଟାଇ ତୃଷାର୍ତ୍ତ ଚାତକ ପକ୍ଷୀ ପରି ଶୂନ୍ଯ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ଚାହିଁ ଦିନ କଟାଇ ଦେଉଥାଏ । ଭଗବାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ରୁ ଯଦି ବରଷା ଟିକିଏ ହୋଇଯାଏ ତାହା ହେଲେ ତାର ଆନନ୍ଦର ସୀମା ଭୂମି ଠାରୁ ଆକାଶ ପର୍ଯନ୍ତ ସୁଦୂର ପ୍ରସାରୀ ହୋଇ ଯାଇଥାଏ ।



ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ କହିବାକୁ ଗଲେ ବେଳେ ବେଳେ ବରଷା ନ ହୋଇ ମରୁଡିର କରାଳ ଚକ୍ରରେ ଚାଷୀର ଜୀବନଟା ଛାରଖାର ହୋଇପଡେ ।ନିଜର ବଞ୍ଚିବାର ସମ୍ବଳ ମଧ୍ଯ ନଥାଏ ।ଏତେ ଦୁଃଖ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ରେ କାଳ ଅତିବାହିତ କରେ ଯେ ନିଜ ପରିବାର ମୁହଁରେ ତୋରାଣି ମୁନ୍ଦିଏ ଦେବାକୁବି ତା ପାଖରେ କଉଡି ଟିଏ ବି ନଥାଏ ।ତେଣୁ ଦାରିଦ୍ର୍ଯତାର କଷାଘାତରେ ସେ ନିଜେ ତାର ମାନବିକତା ହରାଇ ଶେଷରେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ କରି ନଥାଏ । କହିବାକୁ ଗଲେ ଭାରତ ସ୍ଵାଧିନତା ହେବାର ୭୧ବର୍ଷ ବିତିଯାଇଥିଲେ ହେଁ ଚାଷୀ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଭଳି ଏକ ମହା ଭୟଙ୍କର ବ୍ୟାଧି ଦୂର ହୋଇ ପାରୁନାହିଁ । ତେଣୁ ସମ୍ୟକ ଧାରଣାରେ କହିବାକୁ ଗଲେ ଚାଷୀର ସୁରକ୍ଷା ଦେଶର ଆବାଳ ଜନତା ରକ୍ଷା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ।ତେଣୁ କଥାରେ ଅଛି "କୃଷକ ହେଉଛି ଦେଶର ମେରୁଦଣ୍ଡ" । ଚାଷୀମାନଙ୍କୁ ଆଧୁନିକ ପ୍ରଣାଳୀରେ କୃଷି ଭିତ୍ତିକ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ଦେଶର ମୁଣ୍ଡପିଛା ଆୟକୁ ବଢେଇ ପାରିଲେ ଆମ ଦେଶ ସରସ ସୁନ୍ଦର ହୋଇ ଗଢି ଉଠିବ । ଯାହା ଦ୍ବାରା ଆମେ ଭଲ ସୈନିକ, ଡାକ୍ତର, ଯନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ତିଆରି କରି ପାରିବା ।ବିଦେଶୀ ଆମଦାନୀ ଜିନିଷ ପତ୍ର ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ନ ହୋଇ "ନିଜ ଗୋଡରେ ନିଜେ ଠିଆ ହେବା" ଶିଖିବା ।ବିଦେଶୀ ଜିନିଷ ବର୍ଜନ କରି ନିଜ ଦେଶରେ ନିର୍ମିତ ଦ୍ରବ୍ଯର ବ୍ୟବହାର କରି ଶିଖିବା ।ଏହି ହେଉଛି ମହାନ ଆତ୍ମା ମହାତ୍ମାଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଅମରତ୍ବ ସ୍ବର । ଜଙ୍ଗଲଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି କୃଷି ସଂପଦର ବିକାଶରେ ଦେଶକୁ ଆଗେଇ ନେବା ।ଜଳ ସେଚନର ସୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭିତରେ ଆମେ ଆମ ଦେଶର ଲକ୍ଷ୍ଯ ଲକ୍ଷ୍ଯ ହେକ୍ଟର ଜମିରେ ସବୁଜ ଶ୍ୟାମଳ ଫସଲରେ ଦେଶକୁ ସବୁଜିମାର ଶାଢୀ ପିନ୍ଧାଇ ଦେଇ କହିବା ଏହି ଆମ ମାଟି ସୁନାର ମାଟି ।ଯେଉଁଠି ଆଜି ସୁନା ଫଳୁଛି । କେବଳ ରାଜନୈତିକ କଥାରେ କହିଦେଲେ ହେବ ନାହିଁ ସମୟାନୁସାରେ ତାକୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପରିଣତ କରିବାରେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ସହଯୋଗ ଏକାନ୍ତ କାମ୍ୟ । ପଶୁ ସଂପଦ ,ଜଙ୍ଗଲ ସଂପଦ ତଥା କୃଷି ସଂପଦର ବିକାଶରେ ଗରିବ ଖଟିଖିଆ ଠାରୁ ଅଫିସର ନେତା ସମସ୍ତେ ଆମେ ମିଳିମିଶି ପ୍ରଗତି ପଥରେ ହାତକୁ ହାତ ମିଶାଇ ଗର୍ବର ସହିତ କହିବା ଏହି ଆମ ସୁନାର ଭାରତ ।



"ହସୁଅଛି ଆଜି ସବୁଜ ଖେତ ବନାନୀ
କଳକାରଖାନା କରେ ଶବ୍ଦ
ପଶୁ ସଂପଦର ହୋଇଛି ବିକାଶ
ଶିକ୍ଷା ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ପ୍ରଗତି ପଥେ ଭାରତ"






ଧ୍ରୁବ ଚରଣ ବେହେରା, ଅଠରବାଟିଆ, ବାଲୁଗାଁ, ଖୋରଧା

Post a Comment

1 Comments

  1. ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାୟଣ ପଟ୍ଟନାୟକ3/05/2018

    ଖୁବ ଭଲ ପ୍ରବନ୍ଧଟିଏ

    ReplyDelete

ଉପରୋକ୍ତ ବିଷୟଟି ଆପଣଙ୍କୁ କେମିତି ଲାଗିଲା ଦୟାକରି ନିଜର ମତାମତ ରଖନ୍ତୁ । ଆପଣଙ୍କ ଗଠନ ମୂଳକ ମତାମତ ନିଶ୍ଚୟ ବଣମଲ୍ଲୀର ମହକର ସମସ୍ତ ଲେଖକ ଲେଖିକା ମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ହୋଇ ପାରିବ । ନିମ୍ନୋକ୍ତ କୋଠରୀ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ ।