କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ - ଆଲାର୍ମ - ପରମିତା ମିଶ୍ର

କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ - ଆଲାର୍ମ - ପରମିତା ମିଶ୍ର

ସବିତା ଦେବୀ ଭାରି ଗୁଣି ମଣିଷଟିଏ । ବୟସ ଏଇ ଷାଠିଏ କି ସତୁରି ହେବ । ଏଇ ଦୁଇ ବାଇ ଚାରି ଘରଟିରେ ଏକା ରୁହନ୍ତି । ଉପର ଘରଟିକୁ ଆମଭଳି ପାଠ ପଢୁଆ ଝିଅ କେତେ ଜଣଙ୍କୁ ଭଡାରେ ଦେଇଛନ୍ତି । ପ୍ରାୟ ଦଶ ବର୍ଷ ହେବ ଏମିତି ଏକା ରହି ଆସୁଛନ୍ତି ସେ । ସ୍ୱାମୀ ଆଉ ନାହନ୍ତି, ପିଲାମାନେ ବାହରେ ରୁହନ୍ତି । ଭାରି ସମୟାନୁବର୍ତ୍ତିତା ସେ, ଘର ସାରା ଆଲର୍ମ ଘଣ୍ଟା ଲାଗିଛି । କିନ୍ତୁ କେବେ ବାଜିବା ଆମେ ଶୁଣିନୁ । ସବିତା ଦେବୀ ତ ଘର ର କଲିଂଗ ବେଲ୍‍ ରେ ବି ଟାପ୍‍ ଲଗେଇ ରଖିଛନ୍ତି । କିଏ କଲିଂ ବେଲ ମାରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଏନି, କେହିଦୁଆର ମୁହଁକୁ ଆସିବା ଆଗରୁ ହିଁ ଦୁଆର ଖୋଲି ଦିଅନ୍ତି ସେ, କେଜଣି କେମିତି ଜାଣନ୍ତି ! ସକାଳ ଠିକ୍‍ ପାଂଚଟା ରେ ଉଠନ୍ତି, ନା ଗୋଟେ କଣ୍ଟା ଏପଟ ନା ସେପଟ, ଅଲାର୍ମ ବାଜିବା ପୁର୍ବରୁ ହିଁ ତାକୁ ବନ୍ଦ କରିଦିଅନ୍ତି । ସିଧା ଯାଇ ରୋଷେଇରେ ଧିମା ଆଂଚରେ ଚା ଚଢାନ୍ତି ଆଉ ସିଧା ଗାଧୁଆ ଘରେ ପଶନ୍ତି, ଠିକ ଦଶ ମିନଟରେ ବାହରି ଆସନ୍ତି । ରନ୍ଧାଘରର ଆଲର୍ମ ବନ୍ଦ କରି ସେଠୁ ଚା କୁ କପ୍‍ ରେ ଧରି ବାରଣ୍ଡାରେ ଦୁର ଦିବାକର କୁ ଚାହିଁ ବସନ୍ତି କିଛି ସମୟ । କ୍ଷୀରବାଲା ବେଲ ମାରିବା ପୁର୍ବରୁ ସେଠି ବାସନ ଧରି ଠିଆ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ସେ । କବାଟ କଣରୁ ଖବର କାଗଜଟି ବାହାର କରି ଠିକ ଟେବୁଲର ମଝିରେ ରଖନ୍ତି । ଘଡି କଣ୍ଟାରେ ଦଶ ବାଜିବା ଆଗରୁ ଡାଇନିଂ ର ଆଲର୍ମ କୁ ବନ୍ଦ କରି ଜଳଖିଆ ଧରି ବସି ଯାଆନ୍ତି । ଏଇମିତି ସବୁ ଜାଗାରେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଆଲାର୍ମ୍ ଘଡି ସବୁ କାମ ପାଇଁ । ପ୍ରତିଦିନ ଏଇ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ତାଙ୍କର ସ୍ଥିର ଥାଏ । ଦିନର ସମସ୍ତ କାମ ସରିଲା ପରେ ଶୋଇବା ପୁର୍ବରୁ ପୁଣି ଦ୍ଵିତୀୟ ଦିନ ସମାନ ଆଲାର୍ମ ଲଗେଇ ଦେଇ ଶୁଅନ୍ତି ସେ । ମୁଁ ଏଠିକି ଆସିବା ବାସ କିଛି ଦିନ ହିଁ ହୋଇଥିଲା, ମୋ ସହପାଠିନୀ ମାନଙ୍କ ଠୁ ଏସବୁ କଥା ଶୁଣିଥିଲି, ମତେ ବହୁତ କୌତୁହଳ ଲାଗୁଥିଲା ଜାଣିବା ପାଇଁ, କାହିଁକି ଜଣେ ମଣିଷ ଏମିତି ବାନ୍ଧି ରଖିଛି ନିଜକୁ ଘଡି ଭିତରେ । ଅନୁଶାସନ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ କିନ୍ତୁ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେମିତି ସେ ଘର ଭିତରେ କେହି ଜଣେ ସବିତା ଦେବୀଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରି ରଖିଛି ଆଉ ଏଇ ଘଡି ମାନେ ତାକୁ ଅନବରତ ଚାହିଁ ରହିଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ କିଏ ?

ବହୁତଥର ଚେଷ୍ଟା କରିଛି ପଚରିବାପାଇଁ କିନ୍ତୁ ସାହାସ ହୋଇନି । ଦିନେ ସଞ୍ଜବେଳେ ସବିତା ଦେବୀ ଛାତକୁ ଯାଉଥିଲେ ଗଛରେ ପାଣି ଦେବା ପାଇଁ । ମୁଁ ବି ତାଙ୍କ ପଛରେ ସେଠିକି ଆସିଲି ଏଇମିତି ଧିରେ ଧିରେ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କର ବନ୍ଧୁତା ହୋଇଗଲା । ସବିତା ଦେବୀ ନିଜେ କୁହନ୍ତି ମୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଆଉ ବୋଧ ହୁଏ ଶେଷ ବନ୍ଧୁ । ଏଇମିତି କିଛିଦିନ ବିତିଗଲା ପରେ ଦିନେ ମୁଁ ସାହସ କରି ପଚାରିଲି, ଭବିଥିଲି କାଳେ ବିରକ୍ତ ହେବେ କିନ୍ତୁ ସେମିତି କିଛି ହେଲାନି । ପ୍ରଥମ ଥର ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଭୟ ଦେଖିଲି, କିଛିକହିବା ପୁର୍ବରୁ ପାଖରେ ଥିବା ପାଣି ଗିଲାସଟିକୁ ପିଇଗଲେ ଆଉ କିଛିସମୟ ପରେ କହିଲେ, କିଛି ନାହିଁ ବାସ ଅଭ୍ୟାସରେ ପଡିଗଲାଣି ଯେ ଆଉ ଯାଉନି । ମୁ ଉଣେଇଶ ବର୍ଷର ଥିଲି, ବାହା ହୋଇ ଆସିଥିଲି, ମାଆ କାନେକାନେ କହିଥିଲା, ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ ତୋ'ର ଦେବତା ତାଙ୍କ କଥାକୁ ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପାଳିବୁ । ଅବାଧ୍ୟ ହେଲେ ବାପା ମାଆର ନାଁ ପଡିଯିବ । ବଧୁବେଶରେ ଆସିଛୁ ପୁଣି ଅସ୍ଥିରେ ବାହାରିବୁ । ମୁଁ ଠିକ ସେୟା ହିଁ କରି ଚାଲିଲି । ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସବୁ କାମ ଏକଦମ ସମୟରେ ଦରକାର୍, ନା ଟିକେ ଏପଟ ନା ସେପଟ, ଶବ୍ଦ ବିଲ‍କୁଲ ପସନ୍ଦ ନଥିଲା । ଆଲାର୍ମ ଘଡି ଗୁଡିକ ଲାଗିଛି ତ କିନ୍ତୁ ଆବାଜ କଲା ମାତ୍ରେ ଜୋର ଜୋର କାନ୍ଥରେ ପିଟନ୍ତି । ମୁଁ ପଚାରିଲି କଣ ଘଡି ଗୁଡିକୁ ? ମୋ ଆଡେ ଚାହିଁ ସବିତା ଦେବୀ କହିଲେ, "ନା ମତେ" । ମୁଁ ଅବାକ ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଲି କେବଳ । ଘଡିର କଣ୍ଟା ସହ ମତେ ବୁଲେଇବା ସେ ଶିଖେଇ ଦେଇ ଯାଇଛନ୍ତି । ମୋର ଚାରୋଟି ଛୁଆ ହେଲେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ କୋଳାହଳ ଜମା ସହିପାରନ୍ତିନି । ତେଣୁ ସବୁ ଛୁଆ ମୋର ବୋର୍ଡିଙ୍ଗ ସ୍କୁଲରେ ପାଠ ପଢିଲେ, ଆଉ ବାପାଙ୍କ ଏତାଦୃଶ ପ୍ରକୃତି ଦେଖି ଆଉ ଘରକୁ ଆସିଲେନି । ମୁଁ କିଛି ପଚାରିବା ପୁର୍ବରୁ ହିଁ ସେ କହିଲେ, ହଁ ମୁ ଜାଣିଛି କଣ ପଚାରିବ ମୁଁ କାହିଁକି ଏଇଠି ରହୁଛି ଏୟା ତ ? ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଭଲପାଏ, ମତେ ଲାଗେ ସେ ବି ମତେ ଭଲ ପାଉଥିଲେ, କାରଣ ଦିନ ସାରା କୌଣସି ନା କୌଣସି କାରଣରୁ ସେ ମତେ ମାରିଥାନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ସେ ହିଁ ସେ ଜଖମରେ ମଲମ ବି ଲଗାନ୍ତି । ସେ ମାନୁଥିଲେ ଯେ, କାଳେ ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ୱାମୀ ଠୁ ଆଗୁଆ ମରିବା କଥା, ତା' ହେଲେ ଯାଇତା'କୁ ସ୍ୱର୍ଗସୁଖ ମିଳିବ । ଶେଷଶଯ୍ୟାରେ ପଡିଥିବା ସମୟରେ, ସେ ମତେ କାନେ କାନେ କହିଥିଲେ ସାବି ତୁ ଭାବୁଚୁ ମୋ ପରେ ତୁ ଆଜାଦ ହୋଇଯିବୁ, ଏ ଘର ଛାଡି କୁଆଡେ ବି ଯିବୁନି ସାବି । ମୁଁ ଏଇ ଆଲାର୍ମ ଘଡି ଭିତରେ ରହି ତତେ ଚାହିଁ ରହିଛି, ଆଉ ଏପାରିରେ ତତେ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି । ମୁଁ ସିନା ସେଠିକୁ ଆସିପାରିବିନି, କିନ୍ତୁ ଦିନେ ନା ଦିନେ ତୁ ତ ଏଠିକି ଆସିବୁ ଆଉ ସେତେବେଳେ... । ତମେ କଣ ଭାବୁଚ ମୁଁ ନିଜେ ଉଠୁଚି ଘଡି ବନ୍ଦ କରିବା ପାଇଁ ସେ ମତେ ଉଠେଇ ଦିଅନ୍ତି, ଜୋରକରି ।

ଏମିତି ଏକ ତର୍କର ମୁଁ କଣ ବା ଜବାବ ଦେବି, ଆଉ କଣ କହି ତାଙ୍କୁ ସେ ଭ୍ରମର ଦୁନିଆଁରୁ ବାହାରକୁ ଆଣିବି ମୁଁ ବୁଝିପାରୁନଥିଲି । କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହେଲା ବେଳେ ହିଁ ସେ କହିଲେ, ମୁଁ ଜାଣିଚି ଏସବୁ ଗୋଟେ ଭ୍ରମ, ମୋ ପିଲାମାନେ ଏ ଘରକୁ ଆସିବାକୁ ଜମା ଚାହୁଁ ନାହାନ୍ତି । ମତେ ବହୁତ ଥର ଡାକୁଛନ୍ତି ଏଠୁ ଚାଲିଯିବାକୁ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ବି ସ୍ଥିର କରିସାରିଛି ବାହା ହୋଇ ସ୍ୱାମୀ ହାତ ଧରି ଏଇ ଘରକୁ ଆସିଥିଲି, ଆଉ ଏଇଠୁ କେବଳ ମୋ ଅସ୍ଥି ହିଁ ବାହାରକୁ ଯିବ । ହସି କି କହିଲେ ମୋର ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇଗଲାଣି । ଏବେ.. ବର୍ତ୍ତମାନ ପୂଜା ସମୟ ହୋଇଗଲାଣି, ଘଡି ବନ୍ଦ କରିବାର ଅଛି ଯାଉଛି, କାଲି ଆସିବୁ ଘରକୁ, ନାତିର ଜନ୍ମଦିନ ତ ପିଠା କରିବି । ମୁଁ ଆଉ କିଛି କହିଲିନି, ହସି କି ହଁ ଭରିଲି । ଏଇଥିରେ ତାଙ୍କର ଖୁସି ଯଦି, ସେଥିରେ ବାଧା ଦେବା ଠିକ ହେବନି । ଏମିତି ବହୁତ ଦିନ ଚାଲିଗଲା, ମୋର ପରୀକ୍ଷା ଆଗକୁ ଥିଲା । ମୁଁ ପଢାପଢିରେ ଟିକେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲି, ତେଣୁ ସବିତା ମାଉସୀ ଘର ଆଡେ ଆଉ ଧ୍ୟାନ ଦେଇନଥିଲି । ସେଦିନ ଡେରି ଯାଏଁ ପଢି ପାହାନ୍ତାରୁ ଟିକେ ଆଖି ଲାଗିଥିଲା । ହଠାତ ତଳ ଘରୁ ଆଲାର୍ମ ଘଡିଟି ଜୋରରେ ବାଜି ଉଠିଲା । ମୋର ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ସହପାଠୀ ମାନେ ତଳକୁ ଧାଇଁଗଲେ ଆଉ ମୁଁ ? ମୁଁ ଘଟଣାଟି ର ମର୍ମ ଅନୁମାନ କରି ସାରିଥିଲି... ।



ପରମିତା ମିଶ୍ର, ଆମ୍ବପୁଆ ହାଉସିଂ ବୋର୍ଡ କଲୋନୀ, ବ୍ରହ୍ମପୁର

6 Comments

  1. ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାୟଣ ପଟ୍ଟନାୟକFebruary 23, 2018 at 7:57 PM

    Sundara shikhyaniya galpa tie

    ReplyDelete
  2. ନରେଶ କୁମାର ବେହେରାFebruary 24, 2018 at 1:26 AM

    Unique experience shared in this article. Nice to read it.

    ReplyDelete
  3. ଧନ୍ୟବାଦ ସାର୍. ଆପଣଙ୍କ ସୁଚିନ୍ତିତ ମତାମତ ସବୁ ମୋର ପୁରସ୍କାର

    ReplyDelete
  4. ପଣଙ୍କ ସୁଚିନ୍ତିତ ମତାମତ ସବୁ ମୋର ପୁରସ୍କାର. ଅଶେଷ ଧନ୍ୟବାଦ

    ReplyDelete
  5. ବହୁତ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର !!!

    ReplyDelete
  6. ଅଶେଷ ଧନ୍ୟବାଦ ସାର୍ ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ ପାଇଁ

    ReplyDelete

ବଣମଲ୍ଲୀର ମହକ ତାହାର ପାଠକ ପାଠିକା ମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ସର୍ବଦା ଗଠନମୂଳକ ମତାମତ ଆଶା କରିଥାଏ । ଯାହାକି ଜଣେ ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କୁ ଉଚିତ ମାର୍ଗ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହୁଏ । ଯଦି Anonymous User ଭାବେ ଆପଣ ଉପରୋକ୍ତ ବିଷୟଟି ଉପରେ ନିଜର ମତାମତ ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ନିଜର ମତାମତ ତଳେ ଆପଣଙ୍କ ନାମ ଓ ଠିକଣା ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ ।