କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ - ଶେଷ ସ୍ଵପ୍ନ - ନରେଶ କୁମାର ବେହେରା

କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ - ଶେଷ ସ୍ଵପ୍ନ - ନରେଶ କୁମାର ବେହେରା

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତାଚଳଗାମୀ । ଟିକେ ଟିକେ ଶୀତଳ ପବନ ବହୁଥାଏ । ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଦ ହୋଇନଥିଲେ ବି ଆଖି ବି ଖୋଲୁ ନଥାଏ । ଆଉ, ନା’ ମୁଁ ପ୍ରୟାସ କରୁଥାଏ ଆଖି ଖୋଲିବାକୁ ।

କିନ୍ତୁ, ଏ କ’ଣ? କିଏ ଯେପରି ମୋର ଗୋଡ଼ ଭିତରେ ପଶିଆସୁଛି ।

ଜାଣି ହେଉ ନଥାଏ । ଆଖି ବି ଖୋଲି ପାରୁନି ମୁଁ ।

ପୁଣି ଯେପରି ମୋତେ ଟାଣିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରୁଛି । ଆରେ ଏ କ’ଣ? ସତେ ଯେପରି କିଏ ମୋ ଗୋଡ଼ରେ ରସ୍ସିଟିଏ ବାନ୍ଧି ଟାଣୁଛି ।

ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା ପରେ ଆଖି ଖୋଲିଯାଏ । ଦେଖେ ଏକ ବିଶାଳକାୟ ବଟବୃକ୍ଷ । ଆଉ, ତାର ଦୁଇଟି ଚେର ମୋର ଗୋଡ଼ ଦୁଇଟିକୁ ବାନ୍ଧି ଟାଣିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରୁଛି । କିଛି ବି ବୁଝି ପାରୁନଥାଏ । ଏତିକି ଭିତରେ, ସେ ମୋତେ ଟାଣି କଚାଡି ତଳେ ପକାଇଦେଲା । ଏତେ ଜୋରରେ ପଡ଼ିଲି, କିନ୍ତୁ ଟିକେ ବି କଷ୍ଟ ନାହିଁ!

ନିଜର ସମସ୍ତ ବଳ ପ୍ରୟୋଗକରି ଚେରଗୁଡିକୁ ବାହାର କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେଲି । ଆଉ ସେମାନେ ଫେରିଯାନ୍ତି ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ।

ହଠାତ୍ ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଲି ପାଣିର କଳକଳ ଶବ୍ଦ । ପାଖରେ ଝରଣାଟିଏ ବହି ଯାଉଅଛି । ଇଚ୍ଛା ହେଲା ପାଣିଟିକେ ପିଇବା ପାଇଁ । ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲି ତା’ ପାଖକୁ । ଜହ୍ନର ଆଲୁଅରେ ଦୂରରୁ ସେ ଏକଦମ ନୀଳ ରଙ୍ଗର ଦେଖାଯାଉଥାଏ । ତାକୁ ଦେଖିବା କ୍ଷଣି ମୋର ଶୋଷ ବଢିବାରେ ଲାଗିଲା ଆଉ ମୋର ପାଦ ବି ଦୌଡିବାରେ ... । ଦେଖୁ ଦେଖୁ ତା’ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଯାଏ ମୁଁ । ଓଃ କି ସୁନ୍ଦର ଝରଣା ! ଏତେ ସ୍ବଚ୍ଛ ଓ ନିର୍ମଳ ଜଳ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ କେବେ ବି ଦେଖିନଥାଏ । ସବୁକିଛି ଦର୍ପଣ ପରି ସଫା । ଆଉ ତା’ରି ଭିତରେ ଖେଳୁଥାନ୍ତି କୁନି କୁନି ମାଛଗୁଡ଼ିକ । କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! ସେମାନେ ଓଲଟା କାହିଁକି ପହଁରୁଛନ୍ତି?

  • ଏ କ’ଣ କରୁଛ ତୁମେ ମାନେ? ଏମିତି ଓଲଟା କାହିଁକି ପହଁରୁଛ?

  • ଫେରିଯାଅ ଫେରିଯାଅ ... (ହସି ହସି ଚାଲିଗଲେ ସେମାନେ...)


ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ! ମାଛମାନେ କେବେଠୁ କଥା କହିବା ଶିଖିଲେଣି? ଇଏ କେଉଁ ଦୁନିଆଁରେ ଅଛି ମୁଁ?

ପୁଣି ଫେରି ଆସିଲି ସେହି ପୁରୁଣା ଜାଗାକୁ । ବଟବୃକ୍ଷର ଶାଖାପ୍ରଶାଖା ମାନେ ଦୋଳିପରି ଦୋହଲୁଥାନ୍ତି; ଆଉ କିଛି ଦୌଡୁଥାନ୍ତି ଏପଟ ସେପଟ । ଜହ୍ନର କଅଁଳିଆ ଆଲୁଅରେ ଯାହା ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲି, ଇଏ କେଉଁ ଏକ ପୁରୁଣା କବ୍ରସ୍ଥାନ । ଆଉ ମୁଁ ଶୋଇଥିଲି କଂକ୍ରିଟର ଶେଯପରେ, ଯାହାକି ବୋଧେ କାହାର କବର ହେଇଥିବ । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏଠି କିପରି? କାହିଁକି? ଏ ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନର କିଛି ବି ଉତ୍ତର ଆସୁନଥାଏ ମନରେ । ଠିକ ଏତିକିବେଳେ ବାରିବାକୁ ପାଇଲି ସିଗାରେଟର କିଛି ଗନ୍ଧ, ଯାହା ମୁଁ ପ୍ରାୟତଃ ଭଲପାଏ । ଆଉ ଯାହା ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗେ ମୁଁ ଘୃଣିତ । କିନ୍ତୁ, ଏହି ଗନ୍ଧ, ଧୂଆଁ ଆସିଲା କେଉଁଠୁ?

ଆରେ ଏଇତ! କେହି ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ଏଠି ବସିଛନ୍ତି।

  • ମଉସା ଶୁଣନ୍ତୁ? ଆପଣ ଏଠି? ଇଏ କେଉଁ ଜାଗା? .... ଆଜ୍ଞା କିଛି କହୁନାହାନ୍ତି ଯେ?


ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! ଶୁଣି ନ ଶୁଣିଲା ପରି ଚାଲିଗଲେ ଯେ! ବୋଧେ ଶୁଣିପାରିଲେନି । ଠିକ ଅଛି!

ହାତରେ ସମୟ ଦେଖେ… ସନ୍ଧ୍ଯା ୭ଟା ବାଜିଲାଣି । ହେ ଭଗବାନ! ଆଜି ମରିଲି... ଏତେ ଡେରି ହେଲାଣି! ମୁଁ ଆସି ଏ ମଶାଣିରେ କ’ଣ କରୁଛି ଯେ? ଆଉ ମୋର ସେ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ କାମ!! ସରିଗଲା ସବୁ... ଆଜି ତ ଶେଷ ତାରିଖ ଥିଲା ସବମିଟ୍ କରିବାକୁ । ଜଲ୍ଦି ଯିବାକୁ ହେବ... ନଚେତ୍....

ଦୂରରୁ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ଆସିବାର ଆଭାସ ଆଉ ସ୍ୱଳ୍ପ ସଙ୍ଗୀତର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ପାଏ ମୁଁ। ଏମାନେ ସବୁ କିଏ? ଏପଟେ କାହିଁକି ଆସୁଛନ୍ତି? ଆଉ ଏ ସଙ୍ଗୀତ କ’ଣ? ବୋଧେ କାହାର ପ୍ରୋଶେସନ ଆସୁଛି! ଯାହା ଲାଗୁଛି ଏମାନେ ସବୁ ଆମ ଗାଁର ଲୋକମାନେ । ଦୂରରୁ ଅନ୍ଧାରରେ ଠିକସେ ଦେଖା ବି ଯାଉନି । କିଛି ସମୟ ପରେ ସେମାନେ ନିକଟତର ହୁଅନ୍ତି। ଆଉ ସଠିକ ଦୃଶ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି । ଆରେ, ଇଏ ତ ରମେଶ ବୋଧେ.... ‘ଏ ରମେଶ! କୁଆଡ଼େ ଯାଉଛ ରେ ସବୁ? ଆଉ ଏମାନେ କିଏ??? ଆରେ, ଶୁଣୁନୁ କାହିଁକି??? କଣ ହେଇଛି ତୋର?’

ଇଏ ତ ଲଳିତ ବୋଧେ । ‘ଏ ଲଳିତ! ମୁଁ ସାଗରରେ! କ’ଣ ନ ଶୁଣିଲା, ନ ଦେଖିଲା ପରି ଯାଉଛ ସବୁ??? ଏ ପ୍ରୋଶେସନ କାହାର?? ତୁ କିଛି କହୁନୁ କାହିଁକି?’ ପାଖକୁ ଯାଇ ଛୁଇଂବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି, କିନ୍ତୁ ଅସଫଳ ! କେହି କିଛି ବି କହୁ ନଥାନ୍ତି ! ଜଣକ ହାତରେ ନିଆଁ ଓ ମାଟିହାଣ୍ଡି ଦେଖି ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲି ଯେ, ଏମାନେ ବୋଧେ କାହାର ଶବ ସତ୍କାର କରିବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି। ସେଇ ଜଣ ଗହଳି ମଧ୍ୟେ ମୁଁ ମୋ ନିଜର ପ୍ରାୟ ବନ୍ଧୁବର୍ଗଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲି । କିନ୍ତୁ କେହି ବି ମୋତେ ଶୁଣିବାକୁ ନାରାଜ । ଠିକ ଅଛି ! ଏତେଟା ଘୃଣା ବି ଜାୟଜ। ମୋର ଏଭଳି ପ୍ରବୃତ୍ତି ଓ ଅଭ୍ଯାସର କିଛି ତ ପରିଣାମ ହେବାକୁ ଥିଲା !

ସେମାନେ ସବୁ ଚାଲିଗଲେ, ଶ୍ମଶାନ ଆଡ଼େ। ଏକୁଟିଆ ମୁଁ ନିସ୍ତବ୍ଧ ଠିଆ ହୋଇଥାଏ ସେ ରାସ୍ତାରେ । କିଛି ତ ହେଇଛି ଏମାନଙ୍କର? ନଚେତ୍ ମୋର ସାଙ୍ଗମାନେ ମୋତେ କାହିଁକି ଉତ୍ତର ଦେଲେନି! ମନରେ ଗୁଡ଼ାଏ ଖରାପ ଚିନ୍ତା ଆସିଯାଇଥିଲା ଆଉ ଇଚ୍ଛାହେଲା ଗୋଟେ ଷ୍ଟ୍ରୋକ ନେବା ପାଇଁ । ହାତ ଆପେ ଆପେ ଚାଲିଗଲା ପକେଟ ଭିତରକୁ । କିନ୍ତୁ, ନା ମୁଁ ସିଗାରେଟ ପାଇଲି, ନା ମୋର ଲାଇଟର୍ । ଗଲା କୁଆଡେ? ଯିଏ ପ୍ରତି ଘଣ୍ଟାରେ ଗୋଟେ ପ୍ଯାକେଟ ସିଗାରେଟ ଟାଣି ସାରିଦିଏ; ସିଗାରେଟ ବିନା ଯାହାର ବଞ୍ଚିବା ଅସମ୍ଭବ... ତା’ ପକେଟରୁ ସିଗାରେଟ ଗାୟବ!

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! ଏ କିପରି ସମ୍ଭବ! ଆପଣ କ’ଣ ଭାବୁଛନ୍ତି? କିଛି ବୁଝିପାରିଲେ?

ମୁଁ କିନ୍ତୁ ବୁଝିପାରିନି । ନା’ ନିଜକୁ, ନା ମୋ ପରିବାରକୁ । ଏବେ କିଛି ବି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । କାରଣ, ସବୁ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି। କେହି ଜଣେ ବି ମୋତେ ଦେଖିନପାରିବା, ଶୁଣିନପାରିବା... ଆଉ ମୋ ପକେଟରେ ସିଗାରେଟ ଥାଇ ବି ମୁଁ ତାକୁ ଛୁଇଁନପାରିବା... ଏହାର ଅର୍ଥ – ହଁ... ମୁଁ ଅଦୃଶ୍ୟ... ମୁଁ ମୃତ !!

(ସିଗାରେଟ ପିଇବା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପକ୍ଷେ ହାନିକାରକ ।)






ନରେଶ କୁମାର ବେହେରା, ବ୍ରହ୍ମପୁର, ଗଞ୍ଜାମ


 

13 Comments

  1. Nice thought. Good message for society..

    ReplyDelete
  2. ନରେଶ କୁମାର ବେହେରାFebruary 21, 2018 at 6:47 PM

    Thanks Aparajijta ma'am!

    ReplyDelete
  3. ନରେଶ କୁମାର ବେହେରାFebruary 21, 2018 at 6:49 PM

    Thanks Aparajijta ma'am!

    ReplyDelete
  4. Nice composition Naresh babu. Short bt informative

    ReplyDelete
  5. Khub sundar lekhichhati, bhala barta tie

    ReplyDelete
  6. ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାୟଣ ପଟ୍ଟନାୟକFebruary 21, 2018 at 7:20 PM

    Khub sundar galpa

    ReplyDelete
  7. ନରେଶ କୁମାର ବେହେରାFebruary 21, 2018 at 7:22 PM

    Dhanyabad Laxmi Bhai!

    ReplyDelete
  8. ନରେଶ କୁମାର ବେହେରାFebruary 21, 2018 at 9:56 PM

    Thank you Sir

    ReplyDelete
  9. ନରେଶ କୁମାର ବେହେରାFebruary 21, 2018 at 9:58 PM

    ଧନ୍ୟବାଦ ସାର୍

    ReplyDelete
  10. apananka sabu lekha re nischaya kichhi social massage tha a....bhala heichhi..

    ReplyDelete
  11. ଧୃବ ଚରଣ ବେହେରାMarch 2, 2018 at 8:33 PM

    ଚମତ୍କାର ଉପସ୍ଥାପନା କ୍ଷୁଦ୍ର ଗଳ୍ପ ଖୁବ ସୁନ୍ଦର

    ReplyDelete
  12. ନରେଶ କୁମାର ବେହେରାMarch 2, 2018 at 8:55 PM

    ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ୍ ।

    ReplyDelete

ବଣମଲ୍ଲୀର ମହକ ତାହାର ପାଠକ ପାଠିକା ମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ସର୍ବଦା ଗଠନମୂଳକ ମତାମତ ଆଶା କରିଥାଏ । ଯାହାକି ଜଣେ ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କୁ ଉଚିତ ମାର୍ଗ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହୁଏ । ଯଦି ଆପଣ ଉପରୋକ୍ତ ବିଷୟଟି ଉପରେ ନିଜର ମତାମତ ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଗୁଗୁଲି ଆକାଉଣ୍ଟ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର ମତାମତ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ ।