ଅଣୁଗଳ୍ପ - ଜୀବନର ଚଲାବାଟେ - ସମିର କୁମାର ବେଉରା

ଅଣୁଗଳ୍ପ - ଜୀବନର ଚଲାବାଟେ - ସମିର କୁମାର ବେଉରା

ସମିର କୁମାର ବେଉରା
ଜନ୍ମସ୍ଥାନ - ବାଙ୍କୀ, କଟକ
ବର୍ତ୍ତମାନ ବାସ - ଚେନ୍ନାଇ, ତାମିଲନାଡୁ

୨୦୧୪ ମସିହା ଜାନୁଆରୀ ମାସ । ଛୁଟିରେ ମୁ ଓଡିଶା ଯାଇଥାଏ । କେତେକ ସାହିତ୍ୟିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ତଥା କେତେକ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସମୟ ପୁରା ସ୍ଥିର ହୋଇସାରିଥାଏ । ଦିନେ ବାଙ୍କୀ ଷ୍ଟେଟବ୍ୟାଙ୍କକୁ ଯାଇଥାଏ ମୋର ସଞ୍ଚୟ ଖାତାକୁ ବନ୍ଦ କରିବା ପାଇଁ । କହିବାକୁ ଚାହେଁ ବାଙ୍କୀ ହେଉଛି କଟକ ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ସବଡିଭିଜନ, ଯେଉଁଠି ଭାଇଚାରା ଆଉ ମାତୃଭୂମି ପ୍ରେମ ପାଣି ପବନରେ ମଧ୍ୟ ଜଡିତ ହୋଇ ରହିଥାଏ । ବ୍ୟାଙ୍କ ଭିତରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି ଏକ ଅଜବ ଦୃଶ୍ୟ । ଆଧୁନିକ ବେଶରେ ( ଜିନ୍ସ ଓ ଟି-ସାର୍ଟ) ଦୁଇଜଣ କଲେଜ ପଢୁଆ ଝିଅ ବ୍ୟାଙ୍କର ସୋଫାରେ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରତ । ମୋ ଆଗରେ ପଇସା ଜମା କରିବାର ଧାଡିରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜଣେ ପୁଅ ପିଲା ଛିଡାହୋଇଥାଏ । ଝିଅ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ହାତରେ ଟିଣ ଜାରରେ (7up)ଥଣ୍ଡା ପାନୀୟ, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ପିଉଥାନ୍ତି କମ ଏବଂ ଦେଖଉଥାନ୍ତି ବେଶୀ ।


ଆପଣ ଭାବୁଥିବେ ଏଥିରେ ଅଜବ ଦୃଶ୍ୟ କଣ ? ମୁଖ୍ୟ କଥା ହେଲା ସେହିଭଳି ବେଶଭୂଷାରେ ମୁଁ ପ୍ରଥମ ଥର କଲେଜ ପଢୁଆ ଝିଅ ଦେଖିଲି ବାଙ୍କୀର । ଆଉ ଦ୍ୱିତୀୟ କଥା, ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧାଡିରେ ଛିଡାହୋଇଥବା ପୁଅଟି କାମର ବାହାନା କରି ପଳାଇଲା ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଯାକ ଆସି ମୋ ସାମନାରେ ଛିଡାହେବା ପାଇଁ ଚାହିଁଲେ । ଅବଶ୍ୟ ମୋର କିଛି ଆପତ୍ତି ନଥିଲା କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମୋ ସହ ହିନ୍ଦୀରେ କଥା ହୋଇଥିଲେ । ମୁଁ ଚମକି ପଡ଼ିଥିଲି । ମୁଁ ସାଧାରଣ ବେଶପୋଷାକରେ ଥାଏ । ତେଣୁ ସେମାନେ ମୋତେ ମଫୁ, ଗାଉଁଲି ଇତ୍ୟଦି ଭାବିଥାଇ ପାରନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ବାଙ୍କୀ ମାଟିରେ ମୋ ଜନ୍ମରୁ ସେଦିନ ଯାଏଁ ମୁ ଓଡ଼ିଆ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାଷାରେ କେବେ କଥା ହୋଇନଥିଲି । ସେ ଝିଅ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମୁଁ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଧାଡିରେ ଛିଡାହେବାପାଇଁ ଜାଗା ଦେଇଦେଲି । କିନ୍ତୁ ମୋ ମନରେ କେତୋଟି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଙ୍କି ମାରୁଥିଲା । ପଚାରିବି ନ ପଚାରିବିନି ଭାବୁଥିଲି । ଶେଷରେ ନିଷ୍ପତି ନେଲି ଯେ ପଚାରିବି, ହେଲେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ନୁହେଁ କିମ୍ବା ହିନ୍ଦୀ ଭାଷା ନୁହେଁ (କାରଣ ସେମାନେ ଓଡ଼ିଆ କହିବାକୁ ଚାଁହନ୍ତିନି ଆଉ ମୁଁ ହିନ୍ଦୀ କହିବାକୁ ଚାହେଁନି) ବରଂ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ।


- ମୁଁ ପଚାରିଲି ସେମାନଙ୍କୁ -
- ଆପଣମାନେ କଣ କରନ୍ତି ? ଆପଣମାନଙ୍କ ଘର କୋଉଠି ?
- ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ଯେ, ସେମାନେ ବି.ଏ . (ଇତିହାସ ଛାତ୍ରୀ) ପଢ଼ନ୍ତି ବାଙ୍କୀ କଲେଜରେ, ହଷ୍ଟେଲରେ ରୁହନ୍ତି, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ଘର ଖୋରଧା ଜିଲ୍ଲାର ସୀମର ଅଞ୍ଚଳରେ ।
- ମୁଁ ପୁଣି ପଚାରିଲି : ଆପଣଙ୍କ ବାପା କଣ କରନ୍ତି ? ସେମାନେ ନୀରବ ରହିଲେ
- ମୁଁ ପୁଣି ପଚାରିଲି : ଆପଣମାନେ ଓଡ଼ିଆ ଜାଣନ୍ତି ନା ନାହିଁ ? ପୁଣି ସେମାନେ ନୀରବ

ସେମାନଙ୍କ ନୀରବତା ହିଁ ସବୁ ଉତ୍ତର ମୋତେ ଦେଇଦେଲା ।
ଏଥର ମୁଁ ଓଡ଼ିଆରେ କହିଲି : ସମୟ ବଦଳିପାରେ, ଦେଶ ପ୍ରଗତି କରିପାରେ , ଆମେ ମଧ୍ୟ ଆଧୁନିକରୁ ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ହୋଇପାରୁ କିନ୍ତୁ ଆମ ମାତୃଭୂମି, ଆମ ଭାଷା, ଆମ ବାପା ମା, ଆମ ସଂସ୍କୃତି ତଥା ଆମ ପରମ୍ପରା ଇତ୍ୟାଦି ଆମର ପରିଚୟ ହୋଇ ରହିଥିବ ।
ସେମାନେ କେବଳ ମତେ ଇଂରାଜୀରେ କହିଲେ : ସରି
ସେମାନଙ୍କର ପାଳି ପଡିଲା ଆଉ ସେମାନେ ଯଥାଶୀଘ୍ର ଟଙ୍କା ଜମାକରି ସେ ସ୍ଥାନ ଛାଡିଲେ ।
ମନ ଦୁଃଖ ହେଲା ସମୟ ସହ ଯୁବପିଢ଼ି ନିଜ ସଂସ୍କୃତିକୁ ବଦଳେଇଦେଉଛନ୍ତି ବୋଲି । ଆଉ ଅବଶୋଷ ରହିଗଲା ଏୟା ଭାବି ଯେ, ସେ ଦୁହେଁ ମୋତେ ଖରାପ ଭାବିଥିବେ ବୋଲି ଆଉ ତାଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଓଡ଼ିଆ ଶବ୍ଦଟିଏ ଶୁଣିପାରିଲିନି ବୋଲି ।

4 Comments

  1. ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଅନୁଭୁତିଟିଏ ଆପଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି କହିଲେ | ଏହ ନିରାଟ ସତ୍ୟ ଆଉ ମୁଁ ବି ବହୁତ ଥର ଅନୁଭବ କରିଛି | ଟ୍ରେନରେ ଗଲା ବେଳେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ବେଳେ ବହୁତ ଓଡ଼ିଆ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁ ମାନେ କି ନିଜ ଭାଷା ଓଡ଼ିଆ କହିବା ପାଇଁ କୁଂଠାବୋଧ କରନ୍ତି ଓ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ମନେ କରନ୍ତି | ଏହା ଦେଖି ବହୁତ କଷ୍ଟ ହୁଏ, ସତରେ |

    ReplyDelete
  2. Bahut Vala heichi gapa
    Dhanyabad bhai

    ReplyDelete
  3. Thank you very much Naresh Bhai

    ReplyDelete
  4. Thank you very much

    ReplyDelete

ବଣମଲ୍ଲୀର ମହକ ତାହାର ପାଠକ ପାଠିକା ମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ସର୍ବଦା ଗଠନମୂଳକ ମତାମତ ଆଶା କରିଥାଏ । ଯାହାକି ଜଣେ ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କୁ ଉଚିତ ମାର୍ଗ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହୁଏ । ଯଦି ଆପଣ ଉପରୋକ୍ତ ବିଷୟଟି ଉପରେ ନିଜର ମତାମତ ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଗୁଗୁଲି ଆକାଉଣ୍ଟ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର ମତାମତ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ ।